බ‍්‍රාහ්මී අක්ෂර භාවිතය නොහොත් සෙල් ලිපි මගින් කරන ලද සංනිවේදනය ප‍්‍රකට වන්නටද කලියෙන් මේ ලේඛන කලාව පැවති බවට දැන් දැන් සාධක හමුවෙමින් පවතී. එවැනි අදහසකට පැමිණිමට එක් හේතුවක් වන්නේ රාක්ෂ ගෝති‍්‍රකයින් භාවිතා කළ අක්ෂර ක‍්‍රම රාශියක් පිළිබඳව වරිග පූර්ණිකාව නැමැති පුස්කොළ ග‍්‍රන්ථයේ සඳහන් වන බැවිනි. මේ සම්බන්ධව  පූජ්‍ය මානෑවේ විමලරතන හිමියන් වෙසෙසි ගවේෂණයක් කරන බැවින් වැඩි විස්තර මෙහි සඳහන් නොකරමි.( බලන්න-යක්ෂ ගෝත්‍රිකයින්ගේ අප්‍රකට තොරතුරු)

ලංකාවේ පුස්කොළ ලේඛන කලාව පරිහරණය කිරීමට විශාල දායකත්වයක් දරන ලද්දේ භික්ෂූන් වහණ්සේලා විසිනි. මාතලේ අළුවිහාරයේ දී ත‍්‍රිපිටකය ග‍්‍රන්ථාරූඩ කිරීමෙන් පසුව සිංහල භාෂාවෙන් සකස් කරන ලද විශාල ග‍්‍රන්ථ සමූහයක් දිවයින පුරා ව්‍යාප්ත වූයේ යැයි සිතිය හැකිය. .ධර්ම ග‍්‍රන්ථ ව්‍යාකරණ ග‍්‍රන්ථ සාහිත්‍ය කෘති මන්ත‍්‍ර පොත් වෛද්‍ය ග‍්‍රන්ථ මෙන්ම ශිල්ප ශාස්ත‍්‍ර ග‍්‍රන්ථ ද ඇතුලත් පුළුල් විෂය ක්‍ෂේත‍්‍රයක් ආවරණය වන පරිදි ශක්තිමත් සාහිත්‍ය සම්ප‍්‍රදායක් රට තුල ගොඩ නැගී තිබුණි. ගමේ විහාරස්ථානය කේන්ද්‍ර කර ගෙන මේ ලේඛන කලාවේ නිරත වීමට ගිහි පක්ෂය ද පෙළඹුණ බව පෙනේ. මේ නිසා සාක්ෂරතාවය ඉහළ මට්ටමක පිහිටා තිබුණි.

රටට එරෙහිව ඇතිවූ විවිධ සතුරු ආක‍්‍රමණ හමුවේ ජතික ඒකාග‍්‍රතාවය බිඳී යන කල්හි රටක සංස්කෘතියේ ද පරිහාණියක් සිදු වේ. කාලිංගමාඝ ආදී විවිධ පරදේශක්කාරයින් විසින් රටේ ස්වාධීන්ත්වය විනාශ කරමින් ඔවුන් යටතේ සිටි විදේශීය සොල්දාදුවන්ට රිසිසේ කටයුතු කරන්නට ඉඩ දීම නිසා බෞද්ධ සංස්කෘතියේ පැවැත්මට බලවත් හානියක් සිදු විය. පන්සල්වල පොත් ගුල්වල තැන්පත් කර තිබූ විවිධ වර්ගයේ පුස්කොළ ග‍්‍රන්ථ ගොඩ ගසා ගිනිතැබූ බවද ඉතිහාසයේ සඳහන් ප‍්‍රවෘත්තිය ලෙහෙසියෙන් බැහැර කලහැක්කක් නොවේ. මේ අතර තිබූ දුර්ලභ ශිල්ප ශාස්ත‍්‍රීය ග‍්‍රන්ථ අභාවයට පත් වීම නිසා මධ්‍යතන යුගයෙන් පසුව වැව් නඩත්තු කිරීම අලුතින් වැව් සකස් කිරීම ආදී වූ සංවර්ධන කාරයයන් නිසි පරිදි ඉටු වූයේ නැත. රාක්ෂ ගෝත‍්‍ර‍්‍රිකයින් සතුව පැවති මානෑ කන්දේ මුණමුර පුස්කොළ ලෙන ද මෙලෙස විනාශයට පත් වී අගනා ග‍්‍රන්ථ රාශියක් ජාතියට අහිමි වූ බව පැවසෙයි..

පුස්කොළ ග‍්‍රන්ථවල සඳහන් තවත් වැදගත් ලේඛන සම්ප‍්‍රදායක් නම් ඉතිහාස ගත තොරතුරු පරම්පරා ක‍්‍රමයට ලියා තැබීමයි. ඒවා ඇතැම් විට විත්ති පොත් ලෙසට හැඳින්වූහ. බණඩාරවලි ලෙස හඳුනාගත හැකි රාජකීයන් ගේ පරම්පරා ග‍්‍රන්ථ මේ අතරින් වෙසෙසි වැදගත් කමක් උසුලයි. දඹදෙනි යුගයට අයත් යැයි සැලකිය හැකි එවැනි පුස්කොළ ග්‍රන්ථයක් දැක ගැනීමට වරක් මට අවස්ථාව ලැබුණි.පුස්කොළ ලිවීම කළුමැදීම නැවත කළුමදිමින් පවත්වා ගෙන යාම ගබඩා කිරීම ආදී සම්ප‍්‍රදාය විහාරස්ථාන සතු වෙසෙසි කාර්ය භාරයක් විය.

ඇතැම් විට පිටපත් කරන්නන්  හට රජ වාසලේ භාණ්ඩාගාරයෙන් දීමනා ගෙවමින් ඔවුන් නඩත්තු කළ හැටි කියවෙන සන්නස් තුඩ පත් හමු වේ. පැපිළියාන ශිලා ලේඛනය සහ සන්නස් ඊට උදාහරණ වේ. පුස්කොළ ලේඛන සම්ප‍්‍රදාය රැකගැනීමට අතීතයේ දී ඇති කරන ලද යාන්ත‍්‍රණය මෙයින් අපට තේරුම් ගත හැකිය.

පෘතිගීසීන්  ලන්දේසීන්  ලංකාවේ මුහුදුබඩ පළාත් යටත් කර ගැනීමෙන් පසුව  කිතුනු ආගමික ලේඛන පවා තල්පත් වල ලියවා ඇත. එහෙත් විහාරස්ථාන සතුව තිබූ පුස්කොළ ලේඛන රැකගැනීමට ඔවුන්ගේ අනුග‍්‍රහයක් නොවීය. විහාරස්ථාන විනාශ කර දමන කල්හි මේ ග‍්‍රන්ථද විනාශ කර දමන ලදී . එවැනි අවස්ථාවකදී ගම් වල විසූ ගම් ප‍්‍රධානීන් මෙම ග‍්‍රන්ථ මිටි බැඳ ගස් බෙන වල හංගා තැබූහ. සමහරක් ගල්ලෙන් වල තැන්පත් කර දොරටු වසා දැමූහ. වෙසෙසින්ම වෛද්‍ය ග‍්‍රන්ථ රාශියක් එලෙස සඟවා තබන ලදහ.

ඉංග‍්‍රීසීන් අතින් ද මේ විනාශය එලෙම සිදු විය . එහෙත් පසු කාලයේ දී හියු නෙවිල් වැනි උගතුන් මේවායේ තිබූ වටිනා ශාස්ත‍්‍රීය කරුණු වටහා ගනිමින් ඒවා එකතු කළහ. සමහරක් ග‍්‍රන්ථ එංගලන්තයට පිටත් කර හරින ලදහ. බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරය සතුව පුස්කොළ ග‍්‍රන්ථ සාරදහසක් පමණ ඇතැයි සැලකේ. 1964 වසරේදී සංස්කෘතික දෙපාර්තමේන්තුව විසින් මේ පුස්කොළ පිළිබඳ නාමාවලියක් සකස් කරන ලදී. එහි හියු නෙවිල් සතුව තිබූ පුස්කොළ අත්පිටපත් වල විස්තර ද වෙයි. මේවා සූචි ගතකොට එම නාමාවලිය ප‍්‍රසිද්ධයට පත් කොට ඇත. මීට අමතරව ඕලන්දයේ ඇම්ස්ටරඩෑම් කෞතුකාගාරය සතුව තිබෙන පුස්කොල ග‍්‍රන්ථ ද වෙයි. ඇතැම් සරසවි ඇදුරන් මේ ස්ථාන වලට ගොස් පර්යේෂණ පවත්වා ශාස්තී‍්‍රය ග‍්‍රන්ථ රාශියක් ද පළ කර ඇත.

මුද්‍රණ ශිල්පයේ වැඩි දියුණු වීමත් සමගම පුස්කොළ ලේඛන කලාවේ පරිහාණය ඇරඹුණි. විහාරස්ථාන වල පවා අද මෙවැනි ග‍්‍රන්ථ සම්පාදනය වන්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. පිරුවානා පොත් වහණ්සේ වැනි ධර්ම ග‍්‍රන්ථ පූජාව පිනිස එලෙස සකස් කිරීම දක්නට ලැබේ. එයට අමතරව ජ්‍යෙතිෂවේදීන් හඳහන් ලිවීමට තවමත් තල්පත් භාවිතා කරන්නේ එය පුරාණ සංස්කෘතික ලකෂණයක් බැවිනි. කෙසේ වෙතත් නව ඉලෙක්ට්‍රෝනික   උපකරණ ව්‍යාප්ත වීමත් සමගම මේ සම්ප‍්‍රදාය ද අද වියැකෙමින් ඇත.

තලපත් කෞතුක භාණ්ඩ බවට පත් වීමත් සමගම එයට තිබූ වටිනාකමත් ගෞරවයත් සමාජය තුලින් ඉවත් ව ගොස් ඇත. විහාරස්ථාන සතුව පවතින වටිනා ග‍්‍රන්ථ වර්තමාන භික්ෂූන් වහණ්සේලා විසින් පරිහරණය නොකිරීම හේතුවෙන් ඒවා කළුමැද නඩත්තු කිරිමක් නැත. එම නිසා ඒවා අබලන් වීමටත් වේයන්ගේ හානියට පත් වීමත් සිදු වේ. රාජසිංහ රාජ්‍ය කාලය සම්බන්ධ දුර්ලභ ඉතිහාස කරුණු ඇතුලත් තල්පත් රාශියක් සුරක්ෂිතව තිබූ මානියම්ගම විහාරයේ ද මේ හානිය සිදු වීම නිසා අද ඒවායේ මුල් තල්පත් දක්නට නොමැති බව මහාචාර්ය රිසිමන් අමරසිහ මහතා පවසයි. සුප‍්‍රකට අස්ගිරි තල්පතේ පැරණි පිටපත සම්භ වූයේ මුල්කිරිගල විහාරයෙනි. මේවායේ ද සංරක්ෂණයක් ඇතැයි මම නොසිතමි. අස්ගිරි සම්ප්‍රදායට වසර හත්සීයක් පිරෙන මේ වසරේ දී වුවද මේ පිළිබඳව අවධානය යොමු කර නැත.මේ නිසා මේ වටිනා ග‍්‍රන්ථ කෞතුක භාණ්ඩ වශයෙන් විදේශිකයින්ට විකිණීම සිදුවේ. ඇතැම් පිරිස් මේ තල් පත් එකතු කොට කොටස් කීපයකට ගලවා තල්පත් කැබලි වශයෙන් විදෙශිකයින්ට විකුණති. ඔවුන්ගේ අදහස් අනුව දකුණු පළාතේ දැන් එවැනි වටිනා පුස්කොළ ග‍්‍රන්ථ නැත. ඒවා සියල්ල එකතු කර කැබලි කර අවසන්ය. මේ වියැකෙන්නේ ජාතියේ සංස්කෘතික උරුමය බව මේ පාපතරයින්ට නොතේරෙන්නේ මන්දැයි අප පුදුමයෙන් නොවිමසන්නේ එය නව ලිබරල් ආරථික සාමාජීය කාරණයක් වන බැවිනි. එයින් වන විනාශය මුළුමහත් ජාතික දේහයම වෙලාගෙන ඇත.

කැලණිය සරසවියේ පුරාවිද්‍යා අංශය මගින් මේ පුස්කොළ වල ලියවා ඇති කරුණූ ඩිජිටල් තාක්ෂණයෙන් පිටපත් කිරීමේ වැඩ සටහනක් ආරම්භ කර ඇතැයි  පුවත්පත් වල පසුගිය දා පළ විය. ලංකාවේ පවතින පැරණිම පුස්කොල ග්‍රන්ථය වන චුල්ල වග්ග පාලිය කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලය සතුව ඇති බව පැවසේ. මෙහිදී සංරක්ෂණය වන්නේ දැනුම පමණි. මීට කලකට ඉහත ආයුර්වේද දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ද මේ තල්පත් වල ලියැවුණූ වෙද වට්ටෝරු පිටපත් කොට තලපතේ පිළියම් නමින් පොත් කාණ්ඩයකට ගෙන ප‍්‍රකාශයට පත් කරන ලදහ. පාරම්පරික දැනුම මෙලෙස හෝ සංරක්ෂණය වීම අගය කළ යුතුය. එහෙත්  පිටිසර ගම් දනව් වල පාරම්පරික වෛද්‍යවරුන් සතුව තිබූ  පුස්කොළ ග‍්‍රන්ථ තවමත් අනාරක්ෂිතය. අලි වෙදකම ගව වෙදකම මෙන්ම ඇස් වෙදකම සම්බන්ධ කරුණු ද ලියැවී ඇති තල්පත් බෙහෙවින්ම අනාරක්ෂිතය. ඒවා පරිහරණය කළ පරම්පරා වන්ට තමන්ගේ දේ රැකගැන්මට වුවමනාවක් නැත. ඒවා විදේශිකයින්ට විකිණෙන්නේ එහෙයිනි.මේ  ඉරණම ජාතියේ හෘදස්පන්දනය සසල කරවන්නකි.

පුස්කොළ ලේඛන කලාව සම්බන්ධව සරසවි වල විද්‍යාර්ථීන් ගේ ද උනන්දුවද ඉතාමත් හීනය.  මේ පිළිබඳව විශාල උනන්දුවක් දකවන සමයක සිංහල අකුරු ලිවීම ගැනවත් අවධානය යොමු කරන්නන් බෙහෙවින්ම අඩුය.

පුස්කොළයේ හෝ වැලි පිල්ලේ අකුරු ලියවීමෙන් ඉතා ලස්සනට මැනවින් අකුරු ලීවීමට ළමයා පුරුදු පුහුණු වෙයි.එම ලේඛන සම්ප්‍රදාය වැදගත් වන්නේ එහෙයිනි. එම නිසා මේ කලාව රැක ගතහොත් එය සමාජයේ නව වටිනාකමක් බවට පත්කර ගත හොත් කුඩා දරුවාගේ පටන් තරුණයා දක්වා සමාජයේ පරිකල්පන ශක්තිය අවදිකරවන්නට යොදා ගත් හැකිය.එවිට පුස්කොළ ලේඛන සහ ග‍්‍රන්ථ නඩත්තු කිරීම ජීවමාන වනු ඇත. අවශ්‍ය වන්නේ එය අපගේ අධ්‍යාපනයේ අංගයක් බවට පත්කර ගැනීම පමණි.විදෙස් ගතව සිටින ශ්‍රී ලාංකිකයින්ද මේ ගැන උන්දුවක් දක්වා පිටරට ලේඛනාගාර වලතිබෙන වටිනා ග්‍රන්ථ පිටපත් ලංකාවට ලබා ගැනීමට උත්සාහ දරන්නේ නම් මහත් සේවයක් සිදුවන් බවද අවසාන් වශයෙන් මතක් කළ යුතුය.

- මතුගම සෙනෙවිරුවන් ( Lanka C News)

අද බටහිර රටවලට ප්‍රශ්නවලට උත්තර නැත, ඔවුන්ට කළ හැක්‌කේ ප්‍රශ්න කළමනාකරණය කිරීම පමණකි. මෙයට ප්‍රධාන වශයෙන් ම දායක වූයේ ඊනියා දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව ඇංග්ලෝ සැක්‌සන් සංස්‌කෘතියෙහි නායකත්වයට පැමිණි ඇමරිකාව ය. විශ්වවිද්‍යාලවල කළමනාකරණ පීඨවලට වැදගත් තැනක්‌ ලැබුණේ පසුගිය වසර හැටක පමණ කාලයෙහි ඇමරිකාවෙහි ය. අද එංගලන්තයේ ද ඒ තත්ත්වය දකින්නට ඇත. එදා විද්‍යා හා ශාස්‌ත්‍ර පීඨවලට හිමි වූ තැන කළමනාකරණ පීඨවලට ලැබී ඇත. ලංකාවේ ද මේ තත්ත්වය ක්‍රමයෙන් උද්ගත වෙමින් පවතී. එයින් කියෑවෙන්නේ බටහිර අධ්‍යාපනයෙහි හා බටහිර විශ්වවිද්‍යාලවල කඩාවැටීම මිස අනෙක්‌ නො වේ.

බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවට ඩෙංගු (පඬි බටහිර වෛද්‍යවරයකු එය ඩෙංගූ නොව ඩෙංගි යෑයි කියනු ඇත) සුව කිරීමට නො හැකිය. ඔවුන්ට එය කළමනාකරණය කිරීමට හැකි ද යන්න ද ප්‍රශ්නයකි. පිළිකා රෝගීන්, දියවැඩියා රෝගීන්, රජරට වකුගඩු රෝගීන් ගැන කතා කිරීම අනවශ්‍ය ය. දියවැඩියා රෝගීන් අසාධ්‍ය තත්ත්වයට පත්වන්නේ ඉන්සියුලින් එන්නත් කිරීම නිසා ද? බටහිර වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයකුට හෝ වෛද්‍යවරයකුට හෝ මේ සම්බන්ධයෙන් ඊනියා පර්යේෂණයක්‌ කළ හැකිය. රෝගියාට කුමක්‌ වුවත් අඩුම තරමෙන් පර්යේෂකයාට පර්යේෂණ පත්‍රිකාවක්‌ හෝ කිහිපයක්‌ හෝ ලැබෙනු ඇත. එහෙත් මේ රෝගවලට පාරම්පරික සිංහල වෙදකමේ ප්‍රතිකාර ඇත. සිංහල පාරම්පරික වෙදකම ආයුර්වේදය සමඟ පටලවා ගත යුතු නො වේ. සිංහල වෙදකම මෙන්ම ආයුර්වේදය ද දෙවියන්, බඹුන්, නාගයන් සමඟ සම්බන්ධ වෙයි. ආයුර්වේදයටත් වඩා සිංහල පාරම්පරික වෙදකම මෙහි දී විශේෂත්වයක්‌ ගනියි. සිංහල වෙදකම සමඟ සම්බන්ධ වන්නෝ බෞද්ධ දෙවිවරු ආදීහු ය. මේ දැනුම ලැබෙන්නේ ආධ්‍යාත්මිකව දියුණු තත්ත්වයකට පත්වූවන්ට ය. ඇතැමුන්ට සෘජුව ම දෙවියන්ගෙන් බඹුන්ගෙන් හා නාගයන්ගෙන් (නාග ගෝත්‍රිකයන් නොව දෙවිවරුන් විශේෂයකි) දැනුම ලැබෙන අතර තවත් අයට නිසි ආධ්‍යාත්මික තත්ත්වයට පත්වීමෙන් ඒ දැනුම ලබාගත හැකි ය. සිංහල නිල වෙදකම සම්බන්ධයෙන් මම මෙය අත්දැකීමෙන් ම දනිමි. මගේ අලුත්ම අත්දැකීම පසුගිය නත්තල් දිනයේ වැටී ආබාධ තත්ත්වයකට පත්වීම නිසා ලබාගැනීමට හැකි විය. නිල වෙදකම දන්නා මහතකු මගේ නාඩි අල්ලා කීවේ කොඳු ඇට පේළියේ පහතින් කූඤ්ඤයක හැඩයට සුළු පිපිරීමක්‌ සිදු වී ඇති බවය. බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාව පිරික්‌සීම සඳහා මම එක්‌ස්‌ කිරණ රූපයක්‌ ද ලබාගත්තෙමි. එය බැලූ බටහිර විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා කීවේ ඒ රූපය අනුව නම් කිසි වරදක්‌ දැකිය නො හැකි බවය. එම රූපය මම දින කිහිපයකට පසුව සිංහල නිල වෙදකම ඉගෙන ගන්නා තරුණ බටහිර වෛද්‍යවරයකුට පෙන්වීමි. ඔහු කියා සිටියේ එකී රූපයෙහි පියවි ඇසට වරදක්‌ නොපෙනෙන බවය. පසුව ඔහු යම් ආධ්‍යාත්මික තත්ත්වයකට පත්ව රූපය දෙස බලා කීවේ කූඤ්ඤයක හැඩයට සුළු පිපිරීමක්‌ කොඳු ඇට පේළියේ පහත ස්‌ථරයක සිදු වී ඇති බව ය. බටහිරයෝ අපට ආධ්‍යාත්මික ශක්‌තිය මිථ්‍යාවක්‌ යෑයි කියා අප ආධ්‍යාත්මික දියුණුවෙන් ඈත්කර ඔවුන්ගේ පුරාජේරු විද්‍යාව ඊනියා සත්‍ය යෑයි කියමින් තම දේශපාලන ආධිපත්‍යය යොදා ගනිමින් අප මත පැටවූහ. දැනුම යනු අපෙන් තොරව පවත්නා ඊනියා වාස්‌තවික ලෝකයක්‌ පිළිබඳ ව ඊනියා පර්යේෂණ මගින් ලබාගන්නා එකක්‌ යෑයි කියමින් අපව නොමග යවන පාසල් හා විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියෙන් මෙරටට සිදු වී ඇති සේවය කුමක්‌ ද? තව තවත් බටහිරට ගැති වීම ද?

රජරට වකුගඩු රෝගයට හේතුව ආසනික්‌ බව කීවේ නාථ දෙවියන් හා විපස්‌සක දෙවියන් ය. මම ඔවුන් කවුදැයි නමින් හැරෙන්නට නො දනිමි. ඔවුන් සමඟ මගේ සෘජු සම්බන්ධයක්‌ ද නැත. ඔවුන් සමඟ මගේ සියයට සියයක පෑහීමක්‌ ද නැත. එහෙත් ඔවුන්ගේ දැනුම අති විශිෂ්ට බවට මට කිසිදු සැකයක්‌ නැත. එමෙන් ම මට නොහැකි වුව ද ආධ්‍යාත්මික ව දියුණු අයට (පාරමී දම් පුරා ඇති අයට) දෙවියන්ගෙන්, බඹුන්ගෙන්, නාගයන්ගෙන් දැනුම ලබාගත හැකි බවට ද මට සැකයක්‌ නැත. රජරට වකුගඩු රෝගයට හේතුව ආසනික්‌ බව ද ආසනික්‌ එකතුවන්නේ කෘමිනාශක ඔස්‌සේ බව ද රජරට ප්‍රදේශවල ජලයේ කිවුල් බව හා පසෙහි ස්‌වභාවය එයට බලපාන බව ද දෙවියෝ අපට කියා දුන්හ. අපි ඒ අනුව රසායන විද්‍යාවෙහි කළ හැකි පර්යේෂණ කළෙමු. මා අවුරුද්දකට මදක්‌ වැඩි කාලයක්‌ කැලණියෙහි සේවා දිගුවක්‌ ලබාගත්තේ ද මේ පර්යේෂණ සඳහා අවශ්‍ය නිල ශක්‌තිය ලබා දීමට ය. අප ඒ පර්යේෂණ කළේ තමන් බටහිර විද්‍යාඥයන් යෑයි සිතා සිටින නිවට පුස්‌සන්ගේ බලවත් විරෝධතාව මධ්‍යයෙහි ය. ඇතැම් මහාචාර්යවරියෝ ඇමැතිවරුන් හමු වී අපට විරුද්ධව කරුණු කීහ. විශ්වවිද්‍යාලයේ පර්යේෂණ කිරීමට අවශ්‍ය උපකරණ නැතැයි කීහ. අප කළ පර්යේෂණයක්‌ නැතැයි කීහ. මේ බොරුකාර පුහු අදක්‍ෂයන් හා අදක්‍ෂියන් පරාජය කිරීම අපට ප්‍රශ්නයක්‌ නො වීය. එහෙත් මා පීඨාධිපති නොවන්නට එසේ කිරීමේ හැකියාවක්‌ නොතිබුණු බව ද පැහැදිලි ය. කෙසේ වෙතත් අද වන විට රජරට වකුගඩු රෝගයට හේතුව ආසනික්‌ බව තහවුරු වී ඇත. අද ඒ සඳහා ප්‍රතිකාර කිරීමට කිහිප දෙනෙක්‌ පුහුණු කෙරෙති. බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවට ඒ සඳහා ප්‍රතිකාරයක්‌ නැති අතර අද දින දෙකකට එක්‌ රෝගියකු මිය යන තත්ත්වයට පත් වී ඇත, රෝගයට ප්‍රතිකාරයක්‌ නොමැතිවා පමණක්‌ නොව එය පාලනය කිරීමට ද නොහැකි බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවට වැඩි කලක්‌ සිංහල වෙදකමට අකුල් හෙළීමට නොහැකි වනු ඇත. අද බටහිර වෛද්‍යවරු ම රාශියක්‌ නිල වෙදකමේ ප්‍රතිකාර ලබති.

වකුගඩු රෝගයට හේතුව කෘෂි රසායන බව තහවුරු වී ඇත. ඊනියා විද්‍යාත්මක කෘෂිකර්මය මිනිසුන් ජීවත් කරනු වෙනුවට මරා දමයි. අප කළ යුත්තේ මේ කෘෂි රසායන ගොවිකමෙන්, ඊනියා කෘෂිකර්මයෙන් විකල්ප සිංහල ගොවිතැනට හැකි ඉක්‌මනින් මාරු වීම ය. එයට විරුද්ධව ඊනියා කෘෂි විද්‍යාඥයෝ නොයෙකුත් චෝදනා කරති. කෘෂි විද්‍යාඥයන්ගේ කර්මය ගැන දැනට අවුරුදු විසි පහකට පමණ පෙර අගමැති අයියා හෙවත් මුදියන්සේ තෙන්නකෝන් මහතා “දිවයින” බදාදා අතිරේකයට විශේෂ ලිපි පෙළක්‌ ලිවී ය. අපි ඒ අදහස්‌ ඇතුළත් වැඩිදුර අධ්‍යාපනයක්‌ දෙවිවරුන්ගෙන් හා නාගයන්ගෙන් ලබා ගත්තෙමු (මේවා මිථ්‍යාවන් යෑයි කියන ඕනෑම බටහිර ගැති නිවට පුස්‌සකු සමඟ වාද කිරීමට මම සූදානමින් සිටිමි). නාගයෝ වැව් කර්මාන්තය හා ගොවිතැන ගැන හසල දැනුමක්‌ ඇත්තෝ වෙති. පිලිපීනයේ ඊරී පර්යේෂණායතනයේ මෙහෙයවීමෙන් අපේ ගොවිතැන නැති කළේ කෙසේදැයි අවුරුදු විසිපහකට පෙර ද අපි දැන සිටියෙමු. හෙළ ගොවිතැන ඉතා සරල ය. එහි දී යොදා ගැනෙන්නේ සරල විධි ක්‍රම ය. පොහොර සාදා ගැනීමට විශේෂ මහන්සියක්‌ දැරිය යුතු නො වේ. අපේ පොහොර බටහිර සංකල්පයක්‌ වන කොම්පෝස්‌ පොහොර නො වේ. අපේ ගොවිතැන ඊනියා කාබනික ගොවිතැන ද නො වේ. කාබනික ගොවිතැනින් අපට ජීවත්විය හැකි නොවේ. බටහිරයන් කොම්පෝස්‌ පොහොර අපට ලබා දී ඇත්තේ අප ඉන් අධෛර්යයමත් කර අප බටහිර කෘෂිකර්මාන්තයෙහි ම රඳවා ගැනීමට ය. අපේ පොහොර නිපදවා ගන්නේ ශාක වලිනි. වෙල් යායකට ඒ පොහොර මහා පරිමාණයෙන් අවශ්‍ය නොවේ. එමෙන් ම විවිධ වර්ගවල ගොයම් අවශ්‍ය පරිදි උසින් පඳුරු දැමීම ආදී වශයෙන් හැසිරවීමේ ශක්‌තිය ද ඒ ඒ පොහොර වට්‌ටෝරුවලට ඇත, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යා පීඨය විසින් කරන ලද අත්හදාබැලීම් වලින් ඒ බව තහවුරු විය. අද ලංකාවේ විවිධ පළාත්වල මේ ගොවිකම සුළු පරිමාණයෙන් නමුත් සිදු කෙරේ. බටහිර දැනුම පසුපස නොගොස්‌ අපේ දැනුමක්‌ ඔස්‌සේ අපට මේ ජාතිය ස්‌වයංපෝෂිත කළ හැකිය. කඩා වැටෙන බටහිරත් සමඟ කඩා වැටීමට මහාචාර්යවරුන්ට හා මහාචාර්යවරියන්ට ඉඩ දී අපි රට කරවමු.

- මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා (Divaina)

“මේ ලිපිය ලියූ ස්‌වාමීන් වහන්සේ මේ වන විට කොහි වැඩ සිටිනවාදැයි මම නොදනිමි. එහෙත් උන්වහන්සේ මේ පිං බිමේ කුමක්‌ හෝ ගැඹුරු වන ගැබක අලි, කොටි, වළසුන් මැද ඒක විහාරීව දහම් සුව විඳිමින් සිටිතැයි මම විශ්වාස කරමි. මේ ඝෝර කටුක සංසාරයේ බිය දැක, මේ ආත්මයේදීම සසර දුකින් එතෙරවීම අදිටන් කරගනිමින් සෘජුව නිවන් මගෙහි ගමන් කළ උන්වහන්සේ ලබා ඇති මගඵල ගැන කියන්නට තරම් මම සමතෙක්‌ නොවෙමි. එහෙත් උන්වහන්සේ වැඩිය යුතු බවුන් වඩන උතුමකු බව කියන්නට මම නොපැකිලෙමි. තම අවබෝධය මෙන්ම අත්දැකීම්ද උන්වහන්සේ සතු වූ කුඩා පොත් හතරක සංස්‌කරණය නොකළ සටහන් ලෙසින් මා අතට පත් කළ උන්වහන්සේ නොපෙනී ගියහ. එහෙත් ඒ සටහන් කෙතරම් දාර්ශනිකද? ගැඹුරුද? ආශ්චර්යමත්ද? නිවන් මගට පිළිපන් ගිහි පැවිදි උභය පාර්ශ්වයන්ට මෙය අගනා පූජාවක්‌ වනු ඇතැයි මගේ පුහුදුන් සිත කියයි. මේ සියල්ල ඔබ වෙත ඉදිරිපත් වුවද ඒවා ලියූ උන්වහන්සේගේ නාමය හෙළි නොකරන සේ කරන ලද අයෑදුමක්‌ද විය. කර්තෘ අඥත වුවද මේ සියල්ල ඔබ හැමගේ යහපතට හේතුවනු නිසැකය. එනිසාම මා ලද ඒ අතිශයින් අගනා දහම් පඬුර ලිපි මාලාවක්‌ ලෙස ඔබ අතට පත් කිරීමට මට ඉඩ දුන මැනවි!”

 භික්‍ෂුව මේ මොහොතේ වැඩ සිටින කුටියට පැමිණි ආගන්තුක වැඩිහිටි ස්‌වාමීන්වහන්සේ නමක්‌ ප්‍රකාශ කළා වසර 2012දී ලෝකයේ සිදුවන යම් අසහනකාරී තත්ත්වයක්‌ සම්බන්ධයෙන් ලෝකයා කතාබහ කරන බව. පිංවත් උන්වහන්සේද ඒ ගැන රටේ ලෝකේ කතාකරන මතවාද කිහිපයක්‌ම ප්‍රකාශ කළා. භික්‍ෂුවට මේ ගැන කිසිදු දැනීමක්‌ නැහැ. ඔය වගේ කිහිපදෙනෙක්‌ කියපු දේවල් අසා තිබෙනවා පමණයි. මේ සිද්ධිය මෙතැනින් අහවර වුණා. එය හුදෙක්‌ පිළිසඳරක්‌ පමණක්‌ වුණා. එක්‌තරා භික්‍ෂුවක්‌ ඉහත සිතිවිල්ල සිතමින් සිට අරමුණු වලින් බැහැරව හුදෙකලා කුටියේ සමාධිමත්ව වැඩසිටින විට භික්‍ෂුවට ඇසෙනවා ‘

අප ශ්‍රී ලංකා මාතා… නමෝ නමෝ නමෝ නමෝ මාතා… ශ්‍රී ලංකා ජාතික ගීය (සම්පූර්ණයෙන්ම)

මෙය ගැයෙන්නේ පිරිමි සහ කාන්තා කටහඬින්. භික්‍ෂුව අරමුණු නොකරම, මේ ඇසෙන්නේ දිව්‍ය ශ්‍රෝත හඬ. ඒ කියන්නේ දෙවියන්ගේ හඬ.

එම ගීතයේ හඬ සමග සංගීත රාවය එකදිගට භික්‍ෂුවට ඇසෙන්නට පටන්ගත්තා. වේලාව අලුයම 1ට පමණ ඇති. වනගත මුළු ප්‍රදේශයම දැඩි නිහඬතාවක තිබුණා. භික්‍ෂුවට දැනුණේ භික්‍ෂුව මොහොතකට පෙර සිතමින් සිටි සිතිවිල්ල. 2012 වසර කෙරෙහි දෙවියන්ගේ ප්‍රතිචාරය තමයි දිව්‍ය ශ්‍රොaත තුළින් ඇසෙන්නේ. භික්‍ෂුව ලැබූ මේ අත්දැකීම පිංවත් ඔබට මෙහි සටහන් කරන්නේ ලෝකයා සමඟ සසඳා බලනකොට පිංවත් ඔබ මොනතරම් වාසනාවන්තද කියලා ඔබට දැනගන්නයි.

ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ සුගතිය වශයෙන් හඳුන්වන ලද සශ්‍රීක දිව්‍යතල වල දෙවියන් පවා මේ බෞද්ධ රටේ උතුම් පිංවතුන්ලා වෙනුවෙන් ආශිර්වාද කරනවා. ලක්‌ මාතාවට යහපතක්‌ වේවා, සුරක්‍ෂිත වේවා කියලා. පිංවත් ඔබ හොඳින් දැනගන්න ඕනේ සුගති භූමිවල වැඩසිටින මාර්ගඵල ලාභී නොවන සශ්‍රීක දෙවිවවරුන්, දිව්‍යාංගනාවන් කියන්නේ කවුද කියලා. පායාසී කියන සූත්‍රයේදී කුමාර කාශ්‍යප මහරහතන් වහන්සේ දේශනා කරනවා සශ්‍රීක දිව්‍යතල වල වැඩසිටින දෙවියන් හැමවිටම මනුෂ්‍ය ලෝකයේ මනුෂ්‍යයාට යොදුන් සියයක්‌ ඈතින් ඉන්නේ කියලා. එම දෙවියන් මනුෂ්‍යයාට යොදුන් සියයක්‌ ඈතින් ඉන්නේ මනුෂ්‍ය ගඳ දෙවියන්ට ඉවසන්නට බැරි නිසා. මෙතැනදී මනුෂ්‍යයාගේ ගඳ කියලා කියන්නේ මනුෂ්‍යයාගේ දහඩිය ගඳ නොවෙයි. මනුෂ්‍යයාගේ දුසිල්වත්භාවයේ ගඳ, අසත්පුරුෂභාවයේ දුගඳ, තෘෂ්ණාවේ අපුල දුගඳ ඉවසන්න, දරන්න දෙවියන්ට බැරි නිසයි දෙවියන් නිරතුරුවම මනුෂ්‍යයාට වඩා යොදුන් සියයක්‌ ඈතින් වැඩසිටින්නේ. නමුත් ශීලයෙන්, සමාධියෙන්, ප්‍රඥාවෙන් පිරිසිදු පිංවත් මනුෂ්‍යයන් ළඟට දෙවියන් එනවා. දෙවියන් එම පිංවතුන්ට ආශිර්වාද කරනවා. පිංවත් ඔබට, මට මනුෂ්‍ය ලෝකයේ සිට සශ්‍රීක දිව්‍යතල වලට ඇති දුර යොදුන් ලක්‍ෂ ගණනක්‌ වුවද ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනාකොට වදාළ උතුම් ධර්ම මාර්ගය තුළ එම දිව්‍ය තලවල හඬ ගෙදර තිබෙන ගුවන් විදුලියේ හඬ තරමටම අපට සමීපකොට දී තිබෙනවා. මේ සම්මා සම්බුදු ඥානයේ උතුම් ආශ්චර්යයි. සමාධියේ ආශ්චර්යයෙන් අත්දකින ලෝකය විදර්ශනාවේ අවබෝධයෙන් අනිත්‍ය, දුක්‌ඛ, අනාත්ම වශයෙන් දකිමින් ලෝකයෙන් මිදෙන මාර්ගයක්‌ බෞද්ධ අපට උරුමකර දී තිබෙනවා.

මේ ආශ්චර්යය දකිද්දී, ඇසෙද්දී, කියවද්දී තෙරුවන් කෙරෙහිමයි පිංවත් ඔබ ශ්‍රද්ධාව සකස්‌කොට ගතයුත්තේ. පිංවත් ඔබටත් මේ සම්බුදු උණුසුම උරුමයි. මාර්ගය තුළ නිවැරැදිව ගමන්කළොත් මනුෂ්‍යයින්ට යොදුන් සියයක්‌ ඈතින් වැඩසිටින දෙවියන්, දිව්‍යාංගනාවන් කියන්නේ අතීත මනුෂ්‍ය ජීවිත වල තෙරුවන් කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාවේ, දානයේ, ශීලයේ ඵලයයි. මනුෂ්‍ය ලෝකයේ කුණුකසළ, අපුල, ගේ දොර ඉඩකඩම්, සැමියා, බිරිඳ, දූ දරුවන්, කීර්ති ප්‍රශංශා, නිලතල වලට ඇති ජන්ද රාගයේ විෂ තාවකාලිකව මරාදැමූ උතුම් ශිල්වතුන්ගේ සුගති භූමියයි සශ්‍රීක දිව්‍ය තල කියන්නේ. මෙවන් සුගති භූමිවල වැඩසිටින දෙවියන් මේ පුණ්‍යදීපයට සෞභාග්‍යයක්‌ වේවා කියලා දිව්‍ය සංගීතයෙන් ආශිර්වාද කරනවා. බලන්න පිංවත් ඔබ නොදකින, පිංවත් ඔබ නොසිතන, කහවණු – ඩොලර්, රියාල් පසුපස්‌සේ හඹායන බැංකු ගිණුමේ ඉලක්‌කම් පේළිය වැඩිකරගැනීම උදෙසාම වෙහෙසෙන පිංවත් ඔබ අමතක කළා වූ මතකයක්‌ දෙවියන්ට තිබෙනවා. දෙවිවරු දන්නවා තමන්ට මෙවන් අසිරිමත් දිව්‍ය සැපයක්‌ ලබාගැනීමට උපකාර වූ සද්ධර්මය අවංකවම, විවෘතවම, තවමත් බබළන්නේ මේ ධර්මද්වීපයේය කියලා. නමුත් මේ ධර්මද්වීපයේ උතුම් මනුෂ්‍යයින් හැටියට ඉපදිලා පිංවත් අපි මුදලට, කීර්තියට, දේපළට වැඳවැටෙමින් ඒවා මත්තේම අපේ උතුම් බෞද්ධකම දුර්වල කරගත්තත් ඒ සශ්‍රික දෙවියන් සද්ධර්මය හේතුවෙන් ලබාගත් ඒ සශ්‍රීක දිව්‍යශ්‍රීය අත්විඳිමින්ම ඒ සද්ධර්මය තවමත් බැබළෙන මේ පිංබිමට, ශ්‍රී ලංකා මාතාවට ‘

නමෝ නමෝ මාතා’ කියලා නමස්‌කාර කරනවා ගීතයෙන්. මේ උතුම් රට රැකේවා, චිරාත් කාලයක්‌ දිනේවා කියලා.

දෙවියන් එහෙම මේ උතුම් රටට චිරාත් කාලයක්‌ දිනේවා කියලා ආශිර්වාද කරන්නේ ඔබ අප මෙන් කුණුකසළ ලෞකික සම්පත් බලාපොරොත්තුවෙන් නොව මේ උතුම් සද්ධර්මයේ ආරක්‍ෂාව, මේ උතුම් ධර්මය එක දිනක්‌ හෝ වැඩිපුර ආරක්‍ෂාවී පවතීවා කියන සත්පුරුෂභාවයෙන්මයි. දෙවිවරු හොඳින් දන්නවා තමන් යම් දවසක දිව්‍ය සැප අහවර වී දිව්‍ය තල වලින් චුතවුවහොත් නැවත දෙවියෙක්‌ වීමටනම් සම්මා සම්බුද්ධ ශාසනය අතුරුදහන් නොවී පවතින්න ඕනේය කියලා. ඒ වගේම පිංවත් දෙවියන් දන්නවා මේ ගෞතම ශාසනය අවසන් මොහොත දක්‌වා රැකෙන්නේ මේ උතුම් පින් බිමේමයි කියලා.

සශ්‍රික දිව්‍යතල වල සිටින දෙවියන්ගේ අම්මා කියන්නේ සද්ධර්මයට. සද්ධර්මය නැමැති අම්මාගෙන් තමයි, එහි ඵලයෙන් තමයි දිව්‍ය සම්පත් දෙවියන්ට ලැබෙන්නේ. බලන්න සද්ධර්මයට දෙවියන් මොනතරම් කෘතගුණ සලකනවාද කියලා. නමුත් උතුම් සුගතිභූමියක්‌ වන මේ මනුෂ්‍ය ලෝකයේ උරුමය ලැබූ ඔබ දවසකට එක පැයක්‌ සද්ධර්මය වෙනුවෙන් කැපවෙනවාද? ඔබ ලබන ආදායමෙන් අවම වශයෙන් සියයට දහයක්‌ වත් කර්මය, කරමඵල විශ්වාසයෙන්, තෘෂ්ණාවෙන් තොරව දන් දෙනවාද? අවම වශයෙන් පංචශීලය නිතිපතා ආරක්‍ෂා කරගන්න උත්සහ ගන්නවාද? ලෝකයාට නොවේ, අවම වශයෙන් තම සැමියා, බිරිඳට, එසේත් නැතිනම් අසල්වැසියාටවත් මෛත්‍රිය වඩනවාද? පිංවත් ඔබේම හදවතට තට්‌ටුකර ඔබම අසන්න.

උත්තරය ‘

නැහැ’

නම් පිංවත් ඔබ අසත්පුරුෂයෙක්‌ බව ඔබම දකින්න නිහතමානී වෙන්න. මොකද ඔබට මේ මනුෂ්‍ය ජීවිතය ලබාගන්න උපකාරවූ උතුම් ධර්මයන්ට ඔබ කෘතවේදී නොවන නිසා. පිංවත් ඔබට දෙවියන් නොපෙනුණාට දෙවියන්ට ඔබව පෙනෙන බව සිතන්න. උපක්‍රමශීලීව එහෙම සිතාවත් වහ වහා නිවැරදි වෙන්න. ලෝකයාව රවට්‌ටන්න අපිට පුළුවන් වෙන්න පුළුවන්. එහෙත් ලෝක ධර්මතාවයන් රවට්‌ටන්න අපට බැහැ. ඒ වගේමයි. මනුෂ්‍යයින්ව රවට්‌ටන්න අපට පුළුවන්, නමුත් සශ්‍රික දිව්‍යතල වල දෙවියන් රවට්‌ටන්න අපට බැහැ. අප හොඳින් මතක තබාගන්න ඕනේ, සතුටින් සිනාසෙමින් ලෝකයාට වහන්වෙමින් අපි කොතෙක්‌ වැරදි කළත්, එම දුසිල්වත්භාවයේ විපාකයන් නිසා මරණින් මතු නිරයට වැටුණොත් නිරයේදී ඔබට මුණගැසෙන යම රජුත් සශ්‍රික දිව්‍ය තලයකට සිටින දෙවිකෙනෙක්‌ම බව ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කර ඇති බව මනුෂ්‍ය ලෝකයේදී සියල්ල ඔබ මුදලට ගත්තත් යමරජු ඉදිරියේ ඔබ නිරිසතෙක්‌ බව සිහිතබාගත යුතුය. උපරිම අවුරුදු 80ක ජීවිතයක්‌ උදෙසා, තාවකාලික තනතුරක්‌ උදෙසා ඇයි දෙයියනේ මේ උතුම් සද්ධර්මයෙන් බැහැරට ගොස්‌ නිරයට වැටෙන්නේ. මෙලොව පරලොව දෙකේදීම ඔබ අනාරක්‍ෂිත වෙනවා.

ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ ධර්මය අර්ථය තුළ මේ ජීවිතය දැකිය යුත්තේ නාසයෙන් ඉහළට ගත් ආශ්වාස පොද නාසයෙන් පිටවන මොහොතේ මේ ජීවිතයේ මරණය සිදුවේය කියන අර්ථයයි. නමුත් ලෝකය පවතිනවා, සංස්‌කාරකයන්ට නිජබිමක්‌ වෙමින්. ඒ නිසා කිසිවක්‌ අපට අවශ්‍ය විදිහට සිදුවන්නේ නැහැ. ලෝකයේ නිරතුරුවම අතුරු විනාශයන් සිදුවෙමින් පවතිනවා. සතර මහා ධාතුවේ කිපීම නිසා විනාශයන් සිදුවෙන්න පුළුවන්. පස්‌ස, වේදනා, සංඥා, සංස්‌කාර, විඤ්ඤාණ කියන පංච උපාදානස්‌කන්ධය නිත්‍යභාවයෙන්, ආත්මීය භාවයෙන් ගැනීම නිසා දෙවියන්ගේ, මනුෂ්‍යයන්ගේ, අමනුෂ්‍යයන්ගේ වියරුභාවය, තෘෂ්ණාධිකභාවය නිසා විනාශයන් සිදුවෙන්න පුළුවන්. මේ ආකාරයේ විනාශයක්‌ වළක්‌වන්න දෙවියන්ට බැහැ. මොකද විනාශය කියන්නේ ධර්මය. ඒ කියන්නේ අනිත්‍යය. මාර්ගඵලලාභී නොවන දෙවියනුත් මේ ධර්මථාවයන්ට යටයි. නමුත් සුගතිභූමි වල වැඩසිටින මහේශාඛ්‍ය දෙවියන්ට පුළුවන් පිංවතුන්ට උපකාර කරන්න. මොකද ඒ අය සුරක්‍ෂිත නිසා. ඒ සුරක්‍ෂිතභාවය දෙවියන් ලබාගන්නේ ධර්මය තුළින්. ඉරවල් හතක්‌ පායා කල්ප විනාශයක්‌ සිදුවන මොහොතේත් මාර්ගඵල ලැබූ දෙවියන්, දිව්‍යාංගනාවන් සුරක්‍ෂිතයි කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා. මේ උතුම් මොහොතේ දිව්‍යතල වල වැඩසිටින දෙවිවරුන් ‘

අප ශ්‍රී ලංකා මාතා නමෝ නමෝ මාතා’

කියලා මේ බොදු දේශයට ආශිර්වාද කරන්නේ ‘

අප සුරක්‍ෂිතයි, පිංවත් මනුෂ්‍ය ඔබත් ශ්‍රී සද්ධර්මය තුළින් සුරක්‍ෂිත වෙන්න’ කියන කාරණය මතක්‌ කරන්නයි. බලන්න ධර්මයේ සුරක්‍ෂිතභාවයෙන් සිංහනාද කරන දෙවිවරු. ඒ දෙවියන් සිංහනාද කරන්නේ කල්ප විනාශයක්‌ පැමිණියත් අප සුරක්‍ෂිතයි කියලා. නමුත් මේ උතුම් සද්ධර්මය ජීවමානව පවතින මේ ධර්මද්වීපයේ මනුෂ්‍ය අපි සුනාමියක්‌ එයි, මිසයිලයක්‌ එයි, භූමිකම්පාවක්‌ එයි කියලා හැංගෙන්න බංකර් හදනවා. ශාන්තිකර්ම කරනවා. දේවාල පස්‌සේ දුවනවා. තවත් සරළව පැහැදිලි කරනවා නම් අපි තෙරුවන් කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාවෙන්, ශීලයෙන්, දානයෙන් දුර්වලයි කියන කාරණයයි.

පිංවත් ඔබට බියක්‌ සකස්‌ වෙනවා නම් ඔබ කළ යුත්තේ බංකර් තැනීම, යන්ත්‍ර මත්‍ර, ශාන්තිකර්ම කිරීම නොව, සුරක්‍ෂිතභාවය සඳහා අවශ්‍ය ශ්‍රද්ධාව, ශීලය, දානය කියන බංකර තුන ශක්‌තිමත්ව ජීවිතය තුළින් ගොඩනගා ගැනීමය. කල්ප විනාශයකදීවත් එම බංකර බිඳින්න බැරිබවට ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ සහතිකයක්‌ දෙනවා.

copyright from

indrajith.media@gmail.com
අප උපුටා ගත්තේ: මෙතැනිනි…>>

‘රාගය’ භාවනා කිරීමෙන් වැඩු සිත විනිවිඳ නොයයි !

කොටි ත්‍රස්තවාදයෙන් මුදා ගත් රට තවත් විනාසයකට යොමු වෙන්නද මේ යන්නේ? මට මතකයි ප්‍රභාකරන් තම ම්ලේච්ඡත්වය පෙන්වන කාලයේත්, උතුරේ සැබෑ ජන නායකයන් වූ ආනන්ද සංගරී ආදීන් කියනවා, “අපිට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නෙ (ඊනියා) ජනවාර්ගික ගැටළුවක් නොවෙයි…, අපේ හිංදු ආගම, දෙමළ සංස්කෘතිය විනාස කරන එක…, ඒකට ප්‍රභාකරන් උදව් කරනවා…” කියල.

හිංදු මිනිස්සු වඳින විශ්ණු දෙවියන්ම, පත්තිණි දෙවියන්ම, ගණ දෙවියන්ටම, සරස්වතියටම අපේ සිංහල සමහරුත් අදහන නිසාත්, හිංදු අය බුදුරදුන්ට පවා ගරු කරන නිසාත්, සිංහල-දෙමළ අය අතර ආගමික බේධය ගොඩක් අඩුයි. ඉතින් බටහිරයන්ට ඕනැ වෙලා තියෙනෙන සිංහලයා සහ දෙමළා අතර තිබෙන මේ බැඳීමත් නැති කරල දාන්නවත්ද?

කෙසේ නමුත් වර්තමානයේදී උතුර කඩිනමින් දේව රාජ්‍යයක් වෙමින් පැවතීම නොරහසක්. විදේශ NGO හරහා ක්‍රියාත්මක වෙන සමහර ආගමික සංවිධාන වලින් ප්‍රභාකරන්ටත් උදව් කරපු බව ඒ දිනව ජනමාධ්‍ය පවා සාක්ෂි සහිතවම වාර්තා කළා. මළ කොටියා දූවිලි ගසා දමා නැගිටිමින් සීටීද? වගකිවයුත්තන්ගේ අවධානය පිණිසයි…!
වැඩිදුර ඡායාරූප නැරඹීම සඳහා
ලිපිය උපුටාගැනීම මෙතැනිනි.